سُبْحَانَ رَبِّيَ الْأَعْلَى
(Üç kere tekrarlanır)
Sübhâne Rabbiyel-a'lâ. (3 kere)
En yüce Rabbimi noksan sıfatlardan tenzih ederim.
Kaynak: Müslim 772 (sahih hadis).
Hz. Huzeyfe (r.a.) rivayet etti. Hz. Peygamber (s.a.v.) secdede "Sübhâne Rabbiyel-a'lâ" diyordu. (Müslim, Salât 772; Ebu Davud, Salât; Tirmizi, Salât; Nesâî, Tatbik)
Hz. Huzeyfe (r.a.) anlatıyor: "Hz. Peygamber (s.a.v.) ile birlikte namaz kıldım. Secdeye varınca 'Sübhâne Rabbiyel-a'lâ' dedi." Bu zikir, Peygamberimizin secdedeki sürekli uygulamasıdır. Secde, kulun Allah'a en yakın olduğu andır. Nitekim Peygamberimiz (s.a.v.) "Kulun Rabbine en yakın olduğu an secde anıdır. O hâlde secdede duayı çok yapın" buyurdu (Müslim, Salât 215).
Secde, kulluğun en yüce ifadesidir. İnsan, vücudunun en şerefli uzvu olan yüzünü yere koyarak Rabbine tam bir teslimiyet gösterir. Bu hâldeyken "Sübhâne Rabbiyel-a'lâ" yani "En yüce Rabbimi her türlü noksanlıktan tenzih ederim" demek, kulun acziyetini ve Rabbinin yüceliğini en güzel şekilde ifade etmesidir. Kur'an-ı Kerim'de "Secde et ve yaklaş" (Alak 19) buyruldu. Bu emir, secdenin Allah'a yakınlaşmanın en önemli vesilesi olduğunu gösterir.
Hanefî mezhebine göre secdede en az üç kere bu tesbihi söylemek sünnettir. İmam Nevevi (r.a.) "Yalnız başına namaz kılan kimse bu tesbihi beş, yedi veya daha fazla söyleyebilir" dedi. Secde, kulun hem bedenî hem lisanî ibadetini birleştirdiği, kalbi ve dili ile Rabbini andığı eşsiz bir ibadettir.
En yüce Rabbim, Sen her türlü noksanlıktan uzaksın. Ben Sana secde eden, alnını Senin huzurunda yere koyan, aciz bir kulunum. Secdelerimde beni Sana yaklaştır. Huşu ile secde etmeyi, secdede kalbin huzurunu bulmayı nasip eyle. Secdelerimi Senin rızan için kıl, beni secde ehli kullarından eyle ya Rab. Âmin.
